Reguły językowe rzadko bywają całkowicie jednoznaczne, ponieważ język nie jest zjawiskiem o charakterze matematycznym, nie podlega także w pełni zasadom logiki. Jako zjawisko społeczne kształtuje się na skutek oddziaływania ogromnej liczby rozmaitych czynników socjologicznych, historycznych, politycznych, religijnych, psychologicznych i innych, a wielość tych wpływów powoduje, że efekt, czyli np. znaczenie określonej formy językowej, może być trudne do przedstawienia w układzie zero-jedynkowym.
Jeżeli chodzi o stopniowanie, jest to środek językowy służący do wyrażania różnic w natężeniu cech nazywanych przez przymiotniki i przysłówki. Stopień równy jest określeniem neutralnym, stopień wyższy sygnalizuje większe od neutralnego natężenie cechy, stopień najwyższy natomiast wskazuje na maksymalne natężenie cechy. Różnice natężenia cechy wskazywane przez kategorię stopnia mają charakter względny, czyli oparte są na porównaniu stopnia, w jakim dana cecha przysługuje poszczególnym przedmiotom, procesom, itp. A zatem znaczenie formy stopnia najwyższego to 'posiadający cechę X w stopniu największym spośród porównywanych elementów (co najmniej 3)’.
Izabela Różycka