Tego typu różnice są to tzw. regionalizmy, czyli różnego rodzaju formy językowe właściwe mowie pewnego regionu kraju. Często należą do polszczyzny ogólnej, a zatem mówią tak mieszkańcy miast i wsi, osoby w różnym wieku, o różnym stopniu wykształcenia, należące do różnych grup społecznych. Regionalizmy używane są przede wszystkim w potocznej odmianie języka polskiego, ale część z nich wchodzi także do odmian oficjalnych (np. łódzka krańcówka czy migawka). Część regionalizmów wywodzi się z gwar ludowych, część z dawnej polszczyzny, a część powstaje pod wpływem języków sąsiadujących z danym obszarem.
Rozwój każdego języka na dużym terytorium zawsze przebiega trochę inaczej w różnych jego częściach. Wpływ na to ma zróżnicowana historia takich obszarów. Dodatkowo regionalizmy powstawały wtedy, kiedy nie było środków masowego przekazu, ludzie nie kontaktowali się na terenie całego kraju tak szybko, jak współcześnie, więc te zróżnicowane formy utrwalały się w społecznym zwyczaju językowym mieszkańców danego terytorium, a nawet stawały się pewnego rodzaju wykładnikiem przynależności do określonego miejsca, regionu. Współcześnie są śladem rozmaitych procesów językowych i ciekawym przejawem wewnętrznego zróżnicowania polszczyzny.
Izabela Różycka