Czasownik chcieć definiowany jako ‘mieć chęć na coś, pragnąć czegoś’ (Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN) ma dwa schematy składniowe. Mówimy, że ktoś chce coś (biernik), kiedy używamy rzeczowników konkretnych oznaczających całość, np. chciał książkę, płytę, chleb (w rozumieniu ‘cały bochenek’). Konstrukcja ktoś chce czegoś (dopełniacz) występuje z rzeczownikami konkretnymi oznaczającymi część czegoś oraz z rzeczownikami abstrakcyjnymi, np. chciał chleba (‘kawałek chleba’), sernika (’kawałek ciasta’), chciał pracy, zapłaty, pieniędzy, uczucia.
Ślub to rzeczownik abstrakcyjny, ponieważ odnosi się do ceremonii, która nie jest czymś, co można bezpośrednio zobaczyć, dotknąć czy zmierzyć w sensie materialnym. Ślub to pojęcie związane z formalnym zawarciem małżeństwa (a nie fizyczny obiekt). Choć sama ceremonia może mieć miejsce w konkretnym czasie i przestrzeni, to 'ślub’ jest abstrakcyjnym pojęciem odnoszącym się do tego zdarzenia. Właśnie z tego względu warto użyć formy dopełniaczowej i powiedzieć: Ślub był skromny, bo takiego (ślubu) chcieliśmy. Aby wypowiedzenie brzmiało bardziej naturalnie, można je zmodyfikować: Ślub był skromny, bo właśnie takiego chcieliśmy. Drugi przywołany w pytaniu wariant („Ślub był skromny, bo taki chcieliśmy”) będzie poprawny, jeśli na przykład dodamy leksem mieć i zmienimy schemat składniowy na biernikowy: Ślub był skromny, bo taki chcieliśmy mieć.
Pozdrawiam
Elwira Olejniczak